Bradshaw, plastik yiyen Ideonella sakaiensis bakterisi üzerinden bir soru soruyor: “Eğer bu mikroorganizma, insanlığın çözmekte zorlandığı plastik sorununa kendi metabolizmasıyla çözüm üretebiliyorsa, biz neden hâlâ onu yalnızca ‘araştırılan bir nesne’ olarak görüyoruz?”

Makale, mikroorganizmaların kendi bilgi biçimlerine, tercih ve sınırlarına sahip olduğunu, hatta laboratuvarda beklenmedik tepkilerle bilim insanlarını “yönlendirdiğini” gösteriyor. Bir enzim mühendisliği çalışmasında bakterinin, araştırmacıların tahmininin aksine, mutasyon sonrası daha verimli bir plastik parçalama kapasitesi geliştirmesi buna örnek. Bradshaw’a göre bu tür “irrasyonel” sonuçlar aslında mikroorganizmaların kendi zekâsını ve biyokimyasal sezgisini ortaya koyuyor.

Bu yaklaşım bana SoilBiom’da yaptığımız işi hatırlatıyor. Biz, mikroorganizmaları yalnızca formülün bir parçası olarak değil, ortak bir ekosistemin aktörleri olarak görüyoruz. Onları kontrol etmeye değil, anlamaya çalışıyoruz. Her bir mikroorganizma, toprağı yeniden canlandırmanın, kimyasallarla bozulmuş ekosistemleri onarmanın farklı bir yolunu bize öğretiyor.